:(

ik heb een week lang thuis gezeten zonder te kunnen lopen, of normaal zitten. gelukkig kan ik nu weer naar school. hoe raar het ook klinkt. sinds gister ben ik weer naar school gegaan. en zoals gewoonlijk heeft eigenlijk niemand me gemist. niemand vroeg waarom ik weg was geweest, of wat er was gebeurd. niet dat mij het wat uitmaakt, want na een tijdje ben je dit wel gewend. alleen is het wel jammer dat niemand je dan verteld dat je een proefwerk of een SO hebt. je zult het toch moeten maken, of je nu wilt of niet. toch heb ik het gevoel dat er iemand dit wel wou vertellen, maar het uiteindelijk toch niet gedaan heeft. waarom, weet ik ook niet. de laatste tijd ga ik toch alleen maar op mijn gevoel af en de rest kan me niet zoveel schelen.

zucht

weer thuis. gelukkig niet naar school, dat kan ik er niet bij hebben. ondanks dat het leven zo loopt vraag ik me wel eens een aantal dingen af. heb ik dan zulke slechte dingen gedaan dat dit mijn overkomt? ben ik dan echt zo slecht? en stel dat het zo was, zou ik dan ooit echt iemand vinden die van me houdt? zucht. het zou fijn zijn als iemand me kon helpen. #wanhopig

today

vandaag nu al een rotdag. vanochtend moest ik op de fiets naar school. net voordat ik weg wou fietsen, gleed ik uit en kwam met mijn stuitje tegen het zadel. de pijn is niet te verdragen, maar tenzij ik binnen nu en een paar minuten dood ga, blijf ik er last van hebben. een pechvogel ben ik zeker, maar geluk heb ik ook soms. helaas komt niet alles uit de lucht vallen. evenmin de antwoorden van al mijn huiswerk. je moet ermee leren leven en sommige dingen vergeten. zou er ooit iemand komen die me uit deze put haalt?